4 regels voor meer balans en impact in het dagelijks leven

 

In mijn eerste podcastaflevering vertel ik je met welke 4 vuistregels ik ervoor zorg dat ik in balans blijf en zo meer impact heb op mezelf en anderen. Aan de hand van een openhartig en persoonlijk verhaal deel ik met je hoe ik op die 4 regels gekomen ben. Tipje van de sluier: Het heeft iets te maken met de ommezwaai die ik mijn leven heb gegeven toen ik op mijn 23e verjaardag alleen thuis was en huilend op de bank lag…

balans-en-impact-aflevering-1-4-regels-voor-meer-balans-en-impact---blog-afbeelding.png
 
 

Highlights

  • 4 regels voor meer balans en impact

    • Je hebt altijd een keuze

    • Stop met zeiken

    • Doe meer van wat jij leuk vindt

    • Wees lief voor jezelf

  • Mindset lijkt heel abstract, maar in het kort is het

    • De manier waarop ik over mezelf denk

    • De manier waarop ik tegen mezelf praat

    • De manier waarop ik naar de wereld kijk

  • Mijn succes kwam vanuit geluk en niet andersom

  • Vraag: Wanneer ben jij voor het laatst impactvol geweest?

 
 
 

Audio transcript

Als luisteren niet zo jouw ding is, kun je hieronder het transcript lezen. Je kunt ook het mini e-book van deze aflevering gratis downloaden.
In het transcript is spreektaal aangepast naar schrijftaal voor de leesbaarheid.

Welkom bij Balans & Impact aflevering 1. Ik ben Eveline, mindset- en marketingcoach en host van deze show. Mijn missie is ondernemende mensen zoals jij helpen om mentale barrières te doorbreken, zodat jij als jouw mooiste zelf opdaagt en vanuit die energie succes bepaalt en behaalt.

In deze eerste aflevering deel ik met je wat Balans & Impact voor mij betekent en met welke 4 vuistregels ik ervoor zorg dat ik balans behoud en impact maak op mezelf en anderen. Hoe ik hier ben gekomen deel ik aan de hand van een openhartig, persoonlijk verhaal. Tipje van de sluier: Het heeft iets te maken met de ommezwaai die ik mijn leven heb gegeven toen ik op mijn 23e verjaardag alleen thuis was en huilend op de bank lag…

Om te beginnen neem ik je mee naar 17 november 2015. Het was mijn verjaardag en mijn vriend was heel de dag bij me geweest, maar eigenlijk was ik hartstikke ziek. Het liefst wilde ik gewoon met een dekentje op de bank liggen en televisie kijken. Dus ik had mijn vriend naar zijn rugby training gestuurd. Eerst genoot ik van alleen thuis zijn, maar na een tijdje begon ik te malen. Ik besefte me dat - ondanks dat het heel goed - ik helemaal niet gelukkig was. Die realisatie maakte me zo ongelooflijk verdrietig dat het bijna fysiek pijn deed. Er zijn meer momenten geweest in mijn leven dat ik me zo verdrietig voelde. Ik besloot: Dit keer ga ik me niet laten meeslepen of me kleinhouden. Ik ga er iets aan doen. Dus, heb ik huilend mijn vader gebeld en hem verteld dat ik heel ongelukkig was.

Achteraf gezien was dat het hoogtepunt van mijn quarter life crisis. Ik studeerde ICT en Media Design aan de Fontys Hogeschool. Het Media design component ging me heel goed af. Helaas het ICT gedeelte wat minder. Ik had voor aanvang van mijn opleiding gevraagd of het een probleem was dat ik geen ICT kennis had. Ze verzekerde me ervan dat ik dat zou leren vanaf 0.

Maar ondanks de lessen, bijlessen en hulp van medestudenten, kon ik het niet bijhouden. Dus over de eerste twee jaar heb ik uiteindelijk drie jaar gedaan. En die studievertraging gaf me een licht minderwaardigheidscomplex. Dat klinkt misschien heftig, maar omdat ik iedere dag het idee had dat ik continue aan het falen was, voelde ik het wel zo.
Dat faalgevoel dat ik te kunnen compenseren door heel hard te werken en heel veel geld te sparen. Daarnaast had haalde ik mijn rijbewijs en even later stond er een auto voor de deur. Ik had een fijn appartementje, samen met mijn vriend. Mijn relatie met mijn vriend ging heel goed. En dat is dan zo’n rijtje, weet je wel, waarvan je dan denkt: Als ik dat allemaal heb, dan ben ik gelukkig. Maar dat was ik helemaal niet.

Dus toen ik op mijn verjaardag huilend mijn vader belde en zei: Ik heb nu een stage en daar heb ik het heel erg naar mijn zin, het is hartstikke leuk. Alleen als ik dadelijk weer naar school ga, word ik iedere dag weer geconfronteerd met het falen. Ik ben niet goed genoeg in programmeren om te kunnen afstuderen. Waarop mijn vader zei: Dan moet je misschien maar stoppen.

Zijn reactie bracht me heel erg in de war, want ik had vanalles verwacht. Nouja, ook weer niet zo veel want ik belde hem heel spontaan. Toch had ik verwacht dat hij een preek zou geven, dat hij boos zou worden of nóg erger: Dat hij teleurgesteld zou zijn. Dat hij het zou hebben over mijn mislukte toekomst omdat ik zonder papiertje en met studieschuld zou stoppen. Maar dat gebeurde niet, want hij wilde niet dat ik door zou gaan met mijn opleiding ten kosten van mezelf. Dat begrip was heel bevrijdend. Dus op dat moment besloot ik: Ja. Ik kan stoppen met school. En dat is ook oké.

De volgende vertelde ik mijn stagebegeleider dat ik ging stoppen met school. En daarom ook mijn stage niet kon afmaken. Wonder boven wonder was ook hij super begripvol. Sterker nog, hij stelde voor dat ik mocht blijven. Of totdat ik een nieuwe baan had of totdat de stageperiode afliep. Hij wilde niet dat ik in een gat zou vallen. Want ik had verder ook nog geen plan. Ik wist wel dat ik niet meer naar school wilde.

Ik ging in op zijn aanbod en besloot te blijven. We spraken af dat ik vanaf dat moment alleen nog maar dingen zou doen die ik leuk vond. Vervolgens heb ik november, december en een stukje januari met heel veel plezier doorgewerkt. Ergens in die maanden kreeg ik een hele sterke realisatie, namelijk dat er altijd een keuze is. Ik had me zo lang gevangen gevoeld in school, in mijn studieschuld, in wat hoor, in schaamte en in me slecht voelen.

Ondanks al die dingen had ik een keuze. Ik kon stoppen met school. En gek genoeg werd dat geaccepteerd en door sommigen zelfs gerespecteerd. Er waren wel veel mensen met goedbedoelde adviezen. “Ja, maar zou je toch niet doorgaan? Je hoeft nog maar anderhalf jaar!” Uiteindelijk leken ze allemaal te begrijpen hoe standvastig ik was en dat stoppen voor mij op dat moment echt het beste was.

Naast het besef dat ik een keuze had, sprak ik ook twee dingen met mezelf af:
Ik zou stoppen met zeiken Geïnspireerd door wat mijn stagebegeleider mij vertelde: Ik ging meer doen van wat ík leuk vond.
Achteraf gezien heb ik nog iets heel belangrijks gedaan, maar dat heb ik toen niet hardop uitgesproken: Ik werd wel veel, veel liever voor mezelf. Omdat ik op mijn opleiding iedere dag het gevoel had dat ik niet goed was, dat ik het niet kon, werd ik mijn eigen grootste criticus. Alleen maar praten over hoe je jezelf haat en dat je niet goed genoeg bent, is niet bepaald bevorderend. Met die haat wilde ik stoppen en daarom werd ik liever voor mezelf.

Op mijn stage deed ik dus alleen nog maar wat ik leuk vond en dat was dan toevallig van meerwaarde was voor het bedrijf. Vijf dagen voor de deadline om mijn stageverslag in te leveren, kreeg ik de tip om toch mijn stage officieel af te ronden. Studieresultaten blijven - bij onze hogeschool - acht jaar geldig. Dat zou betekenen dat ik drie jaar later precies zou kunnen instromen waar ik gebleven was, zonder mijn stage over te doen.

De werkzaamheden die ik had uitgevoerd bleken prima in een Fontys ICT jasje te pakken, dus in vijf dagen heb ik er een stageverslag uitgeklopt. Daarna hadden de docenten nakijktijd en daarna zou ik met een zitting mijn stage officieel afronden.

De avond voor die zitting bedacht ik me: Shit, als ik nu stop dan is het definitief (ook al blijven mijn studieresultaten geldig en kan ik terug) en dan heb ik de rest van mijn leven spijt. Maar als ik nu doorga, dan heb ik misschien nog anderhalf jaar spijt. Vooruit, dan tellen we er voor de zekerheid wat extra studievertraging bij op, want ik ben nou eenmaal niet de snelste. Dan heb ik misschien nog 2,5 jaar spijt.
Dat vertelde ik tegen mijn stagebegeleider, tegen mijn vader en tegen anderen mensen in mijn omgeving. En ook die keuze werd gerespecteerd. Niemand deed lullig, niemand deed moeilijk, niemand zei: Ik zei het toch? Het werd gewoon gerespecteerd.

Het was heel bijzonder dat dingen loslaten en bepaalde keuzes maken energie losmaakt bij mensen in mijn omgeving. Eigenaarschap tonen, keuzes maken en laten zien waar ik voor sta verandert niet alleen iets in mij, maar ook in de reacties van mensen naar mij toe.

Uiteindelijk rondde ik mijn stage af met een 8,4. Achter kan ik zeggen: Ik heb geen idee waar ik me zorgen om maakte, want ik was toch niet zo slecht in school als ik dacht ;)

In de anderhalf jaar die daarop volgde, bleef ik leven volgens die vier regels. En dat had hele - voor mijn gevoel - magische dingen tot gevolg. Ik kreeg een bijbaan die in mijn vakgebied paste en waar ik een heel nieuw netwerk aan hele bijzondere mensen ontmoette. Mijn vriend en ik verhuisden naar een nóg mooier appartement. Ik haalde met plezier hele hoge cijfers. Ik heb samen met mijn vriend een hondje genomen. Ik heb een hele fijne afstudeerstage gevonden. Al met al had ik echt het gevoel alsof het leven mij toelachte. Zelfs voordat ik mijn diploma op zak had, had ik mijn contract voor een fulltime baan al getekend.

Na de zomervakantie ging ik aan de slag als online marketing docent. Daarnaast was ik de marketing/communicatie medewerker van een onderwijsontwikkel team op de Fontys Hogeschool. De meeste Hogescholen willen dat docenten met een vast contract een Master halen. Op dat moment had ik niet de ambitie om mijn Master te halen. - en op het moment van schrijven heb ik dat trouwens nog steeds niet. Dus ik keek naar wat ik dan wilde.

Een maand later was ik met één handtekening bij de KVK een ondernemer. Nog een maand later liep mijn contract bij Fontys af wat betekende dat ik vanaf 1 februari full time ondernemer was. En omdat ik TOEN in het diepe ben gesprongen, zijn we nu hier: Bij de Balans en impact podcast show.

Er is een reden dat ik deze hele persoonlijke geschiedenis met je deel. Om je te laten weten dat het enige wat er veranderd is, - die avond op de bank en in de loop van mijn stage - is mijn mindset.

Mindset lijkt heel abstract, maar voor mij is mindset:
De manier waarop ik over mezelf denk
De manier waarop ik waarop ik tegen mezelf praat
De manier waarop ik tegen de wereld kijk.


Dus mocht jij jouw eigen mindset willen verbeteren, dan raad ik je aan om te beginnen bij dezelfde regels als waar ik begonnen ben.

Je hebt altijd een keuze
Beseffen dat je altijd een keuze hebt is heel spannend, want dat betekent dat je eigenaarschap toont over alles wat je doet. Wachten voor een rood stoplicht is bijvoorbeeld een keuze. Laat alle ‘ja, maar ik kan niet anders’ of ‘ja, maar dat hoort zo’ los. Je kunt KIEZEN om bij een rood stoplicht toch door te rijden. Met mogelijk ongelukken, boze blikken of boetes tot gevolg. Maar het is nog altijd een keuze.
Ik kies ervoor om mijn belasting te betalen, een podcast op te nemen en ik heb er toen voor gekozen om mijn opleiding af te maken. Er is altijd en keuze. Ook al lijk je soms gevangen in een systeem. Ook al lijk je soms gevangen in de verwachtingen van andere mensen of in die van jezelf. Er is altijd een keuze, hoe spannend dat ook klinkt.

De tweede regel is stoppen met zeiken
Man, man, man, man wat kon ik zeiken. Ik was de grootste zeikstraal die je kon tegenkomen. Toen ik zelf een half jaar docent was, had ik medelijden met de mensen die ooit mijn docent waren. Ik zeek over alles. Daar ben ik mee gestopt.

Dat wil niet zeggen dat ik nooit meer klaag, want klagen is anders. Ik zie klagen als iets anders dan zeiken. Zeiken is: De les is kut, mijn werk is kut.
En klagen is: Deze les vond ik minder leuk dan anderen, want ik kon het niet volgen omdat de klas rumoerig was, de slides van de docent waren onduidelijk of - het kan natuurlijk ook aan mezelf liggen - ik had mijn huiswerk niet af.
Op het moment dat je klaagt en een reden geeft waarom iets niet goed is of beter kan hebben we een probleem. En een probleem is mooi, want een probleem kunnen we oplossen. Als je met tegenzin naar je werk gaat, omdat de sfeer niet goed is. Dan hebben we een probleem: De sfeer is slecht. Misschien kunnen we die verbeteren.

Stoppen met zeiken heeft voor mij mijn gedachten een stuk positiever gekregen. Ik ben nu ook heel gevoelig voor andere mensen die zeiken. Ik zei regelmatig tegen medestudenten: Als je alleen maar kunt zeiken, ga dan alsjeblieft niet bij mij staan. Zeiken is heel besmettelijk. Met zijn allen zeiken over dingen is het makkelijkst wat er is. Stop met zeiken. Als je per se iets over de sitautie wil zeggen: Start met klagen en zoek vervolgens een oplossing.

Meer doen van wat ik leuk vind
Ik cijferde mezelf weg, omdat ik dacht dat ik pas de moeite waard was. Het kleinste stukje taart pakken, in slecht zicht zitte. Ik cijferde mezelf weg en maakte mezelf klein.
Doordat ik meer dingen ging doen die ik leuk vond, zat ik lekkerder in mijn vel en was ik een leuker persoon om mee om te gaan. Dat wil niet zeggen dat ik mezelf boven anderen verkies. Doen wat ik leuk vind zorgt ervoor dat ik minder geneigd ben om te zeiken en dat ik makkelijker keuzes maak.
Want waar doen we het nou eigenlijk allemaal voor? We willen het wel leuk hebben in het leven. Dat betekent niet dat alles altijd perfect is. Het betekent ook niet dat . Maar het kan wel betekenn dat je wat vaker voor jezelf kiest. Of dat je een keer ‘nee’ zegt tegen dat feestje waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt.

Wees liever voor jezelf.
Eerder zei ik het al: Ik was heel goed in mezelf naar beneden praten. Mezelf eindeloos straffen voor dingen die ik beter had kunnen doen. In plaats van dat ik dacht: Oh, dat was niet zo handig van mij, zei ik: Ik ben een stom mens. Ik ben niet de moeite waard.
Dat zijn hele negatieve en krachtige dingen die je over jezelf zegt die niets bijdragen. Dus heb ik besloten om liever voor mezelf te zijn. Eerst onbewust, maar toen ik me er bewust van liever en positiever tegen mezelf praten werkte, ben ik er actiever mee aan de slag gegaan. Vooral de laatste anderhalf jaar.

Je kunt met vrienden en zelfs met familie breken. Je kunt afstand nemen van andere mensen, maar niet van jezelf. Dus op het moment dat je iets doet wat misschien anders of beter had gemoeten, kun je jezelf daarom haten. Maar je kunt ook met liefde naar jezelf kijken en besluiten dat je het de volgende keer beter, of anders doet.
Dus Wees. Liever. Voor. jezelf.
We zijn al zo kritisch. Er zijn vast genoeg mensen op de wereld die kritiek hebben op jou, daar hoef je jezelf niet bij te hebben. Met jezelf moet je de rest van je leven doen. Dus dan kun je maar net zo goed de leukste, fijnste, aardigste, liefste persoon voor jezelf op de wereld zijn.

Die vier regels zijn voor mij de basis van balans en een veerkrachtige mindset. Er zijn wel meer regels, die kan ik misschien in latere afleveringen met je delen. Dit is in ieder geval de basis.

Wat ik je wil laten weten is dat balans voor mij niet per se een ‘saai’ of ‘perfect’ leven is. Het is wel evenwichtig. Balans is voor mij een kern waar ik altijd naar terug kan, waar ik op kan bouwen. Dat ik weet dat als het even - of wat langer - niet gaat en ik mezelf terugtrek, dat ik in mezelf een fijn persoon heb.
Het tweede woord van de titel mijn podcast: Impact.
Impact is het effect wat ik heb op mezelf en op anderen. En daarbij zet ik heel bewust mezelf op de eerste plaats. Want op het moment dat ik vanuit balans opereer en impact op mezelf heb, dan kan ik moeiteloos positieve impact op anderen hebben.

De naam Balans en Impact heb ik gekozen omdat ‘alles hebben’ voor mij niet gelijk staat aan ‘geluk’. Een huis, relatie, auto, stage, bijbaan, geld op mijn spaarrekening. Dat waren al die dingen waarvan ik dacht dat ze ervoor moesten zorgen dat ik rust had in mijn leven en toch was ik niet gelukkig.

Mijn succes kwam vanuit geluk en niet andersom. Vanuit balans kwam er impact.

Ik wil jou inspireren om hetzelfde te doen. Ik wil je helpen om grenzen te stellen, minder te oordelen, lekkerder in je vel te komen en - misschien is het te hoog gegrepen - ik wil je helpen om gelukkiger te worden. Want met een veerkrachtige mindset kun je fucking alles. Echt, ik ben een betere vriendin, een lieve partner, een fijner mens voor mezelf en de mensen om me heen, ik was een betere collega en ik ben nu een betere ondernemer. En ik geloof echt dat dat voor 99% door mijn mindset komt.

Een keer niet in balans zijn is niet erg. Je leert juist buiten je comfortzone, door dingen die je nog niet kent en door het onbekende te ervaren. Dat zorgt voor wrijving en zonder wrijving geen glans! Een keer geen impact hebben is ook niet erg. Je kunt een slechte dag hebben, je kunt een slechte week hebben. Maar het weten dat je weer terug kunt komen bij jezelf als lief en fijn persoon voor jezelf en de mensen om je heen. Dat is voor mij balans en impact.

In de intro zei ik het al, Balans en impact is een podcast met een missie: Ondernemende mensen zoals jij helpen om mentale barrières te doorbreken, zodat jij als jouw mooiste zelf opdaagt en vanuit die energie succes bepaalt en behaalt.

De vraag waarmee ik wil afsluiten is: Wanneer ben jij voor het laatst impactvol geweest?
Denk niet dat jij dat niet bent. Maak het niet te groot, want we zijn geneigd om alles groot te maken. Maak het klein. Denk aan het werk wat je doet, aan zorgen voor je gezin en aan je huishouden. Of zelfs uit bed komen en een douche nemen. Glimlachen naar een vreemde op straat. Het zijn allemaal voorbeelden van impact.

En dan niet zeggen dat je geen keuze hebt, want je hebt altijd een keuze. Je kunt stoppen met zeiken en je mag liever zijn voor jezelf.

Vond je deze aflevering waardevol? Dan kun je mij enorm helpen door deze aflevering te delen op jouw social media kanalen met de hashtag #balansenimpact, zodat meer mensen hiervan kunnen horen zodat ik meer mensen kan helpen.

Wil je hier dieper induiken, dan hoop ik je te zien in de nieuwe Balans en Impact facebook groep, waar ik een keer in de week toelichting zal geven op vraag die ik stelde. En waarin ik een community opbouw met likeminded mensen die allemaal gaan voor een positieviteit en een veerkreachtige mindset.

Wil je hier 1:1 met mij aan werken? Dan kun je naar evelinedruncks.com/gratis-ontdekgesprek.

Bedankt voor het luisteren en hopelijk tot de volgende aflevering van de Balans en impact podcastshow.

 

Delen

Vond je de inhoud van deze podcast waardevol? Dan kun je mij enorm helpen door hem te delen met jouw netwerk! Gebruik hierbij de hashtag #balansenimpact.