Ga jouw creativiteit achterna

 

In de vijfde aflevering vertel ik je wat de nieuwste iPhone update, een Pinterest bord vol inspiratie en uitstelgedrag met elkaar te maken hebben. Ook vertel ik je wat ik heb geleerd van mijn creativiteitschallenge. In de eerste plaats om er zelf iets aan te doen, maar in de tweede plaats zodat jij kunt leren van mijn fouten.

Balans-en-Impact-aflevering-5-ga-jouw-creativiteit-achterna---Eveline-Druncks-.png
 
 

Highlights

  • Just do it! De fuck-it stand is besmettelijk!

  • Houd de droom niet levend door hem uit te stellen.

  • Focus op het proces is veel leuker

  • Doen wat je zegt is su-per krachtig

  • Wees je bewust van jouw vluchtgedrag en stuurt het

  • Het gaat niet om wat je doet, maar om de persoon die je wordt

  • Soms heb je een liefdevolle schop onder je kont nodig

  • Waarom doe jij wat je doet of wil jij wat je wilt?

  • Stel doelen waar je blij van wordt!

  • Geef jezelf toestemming om niet altijd in de fuck-it modus te staan, als je dat niet wilt.

  • Vraag: Wat is dat ene ding wat je ‘eigenlijk’ al heel lang wilt doen?

 
 
 

Audio transcript

Als luisteren niet zo jouw ding is, kun je hieronder het transcript lezen.
In het transcript is spreektaal aangepast naar schrijftaal voor de leesbaarheid.

Wat hebben uitstelgedrag, een bord vol met Pinterest ideeën en de iPhone update van ongeveer halverwege september met elkaar te maken?

Laat ik beginnen bij het uitstelgedrag.
Deze podcast had ik eigenlijk begin oktober online willen slingeren, maar het is nu eind oktober en hij staat nog steeds niet online. Maar ik heb met mezelf afgesproken dat dít de allerlaatste/final opname is. Dus als je dit leest: Ik ben benieuwd hoe het is uitgepakt.

De reden dat ik me er niet eerder tot podcasten heb kunnen zetten is omdat ik mijn script niet goed uitgeschreven kreeg, omdat er buiten vrachtwagens aan het laden/lossen waren of andere smoesjes. Toen ik en vorige week vrijdag eindelijk de hele podcast had opgenomen, kwam ik er achteraf achter dat Audacity (mijn podcastprogramma) er op ⅔ mee gestopt is.
Ik heb de file gelukkig kunnen recoveren, dus ik was aan het editen. En ongeveer op ⅔ is de audio gescrambled. De audio was door elkaar gehusseld en dat kon ik met geen mogelijkheid oplossen (nouja, ‘met geen mogelijkheid’ is overdreven, maar het had me een hoop knippen en plakken en puzzelen gekost om ze achter elkaar te zetten), dus die file heb ik helaas weg moeten gooien..

Ik heb een hoop smoesjes, excuses en redenen bedacht om het niet af te maken. De voornaamste reden - op die ene technische fout na - is mijn perfectionisme. Ik leg de lat voor mijzelf zo ongelooflijk hoog. De eerste podcastaflevering was voor mijn gevoel perfect. Dat is niet zo gek, want ik heb ongeveer 2 a 2,5 week aan de aflevering besteed. En het was mijn bedoeling om iedere week een nieuwe aflevering online te zetten. Van dezelfde kwaliteit met dezelfde goede inhoud. Dat wilde niet lukken, waardoor de moed een beetje in de schoenen zonk. Ik heb een stap terug moeten doen om te bedenken ‘waarom doe ik dit nou eigenlijk?’

Ik maak deze podcast omdat ik in mijn leven een bepaalde balans heb gevonden. En ik geloof dat ik een impact op anderen kan maken door daarover te delen. Dat jij door mijn tips, verhalen en ervaringen de balans in jezelf vindt en jij vanuit daar weer impact maakt op anderen.

Stel je voor dat ik deze podcast maak en er luisteren 10 mensen, en die 10 mensen hebben allemaal op 2 mensen een impact. Dan heb ik in totaal op 30 mensen een impact gehad.
En stel je nu voor dat er 100 mensen of later zelfs 1000 mensen luisteren… Dan mag ik op heel veel mensen een impact hebben.

Ik geloof dat ik daarvoor niet geforceerd hard en onhaalbaar streng voor mezelf moet zijn. Dus heb ik voor mezelf de lat een beetje later gelegd. Misschien heb je niet gemerkt dat ik al vier weken geen podcast online heb gezet. En misschien heb je ook niet gemerkt dat ik vandaag wat minder gescript aan jou aan het vertellen ben. Ik heb wel in hoofdlijnen opgeschreven wat ik jou wil vertellen en voor de rest ben ik gezellig met je aan het kletsen, dus ik hoop dat het je bevalt.

Door naar de volgende.

Ik heb geen idee of jij een Pinterester bent, of überhaupt weet wat het is. Het is een soort zoekmachine met foto’s en video’s en vooral heel veel creatieve mensen laten daar hun mooiste creaties zien met linkjes naar je blog, zodat je het zelf kunt maken of het van hen kunt kopen. Er zijn zó veel dingen die ik zie waarvan ik denk ‘dat moet ik een keertje maken’. Van recepten tot sieraden of borduurwerkjes. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik pin het op een bord met de allerbeste bedoeling om het later, OOIT nog een keertje te maken. En zoals het met heel veel dingen gebeurt werd ooit langzaam Nooit.

Dat is best wel jammer. Ik hield mezelf voor dat het kwam omdat ik er geen tijd voor had. Dit is waar de iPhone update om de hoek komt kijken. Voor de mensen die geen iPhone gebruiken: ongeveer halverwege september is iPhone met een update gekomen en in die update zit de functionaliteit ‘schermtijd’. Die geeft op zondagavond een melding met hoeveel tijd jij afgelopen week op je telefoon hebt gespendeerd.

Ik wist al wel dat ik FLINK verslaafd ben aan mijn telefoon. De enige reden dat ik hem niet in mijn hand heb is klantwerk. Ik werd zelfs een beetje gesetresst van mijn telefoon en sliep daardoor slecht, daarom heb ik anderhalf jaar geleden al besloten om geen telefoon meer in de slaapkamer te hebben. En alsnog kreeg ik het voor elkaar om maar liefst VIER EN EEN HALF UUR per dag op mijn telefoon te spenderen. 4,5 uur. Dat is echt bizar veel. Dat is veel te veel.

Daardoor zag ik in dat het zogenaamde tijdgebrek helemaal geen tijdgebrek was, het was een tijd TE VEEL aan mijn telefoon. Dus op een dinsdagmiddag - toen ik die realisatie had - heb ik heel spontaan mijn creativiteitschallenge bedacht. Mijn vriend was heel enthousiast, dus ik heb hem ook op Instagram gedeeld als een soort stok achter de deur. Ik heb 7 creatieve activiteiten opgeschreven die ik in de 7 dagen erna zou doen. Met het idee dat ik hem zou afsluiten met review in podcastvorm.

Die podcast is er niet gekomen en de creativiteitschallenge heb ik officieel gezien niet helemaal afgerond. MAAR ik heb er wel hele leuke lessen uit geleerd. En die deel ik met heel veel liefde en plezier. Want ik heb weer nieuwe inzichten opgedaan waardoor ik meer balans in mezelf heb gevonden. Dus die vertel ik nu aan jou zodat ik impact op je kan maken.

Eén van de zeven creativiteitsdingen die ik heb gedaan heeft te maken met mijn beruchte dienblad. Op Pinterest heb ik wel eens gietverf kunst gezien. Doe verschillende kleuren verf in een bekertje en giet het over een oppervlak voor een soort marmer/natuursteen effect.D Dat wilde ik op een dienblad doen, dus kocht ik een paar maanden geleden verf en een dienblad. Ik ging aan de slag en het mislukt, dus ik heb het dienblad afgewassen en thuis op de bar laten drogen. Daar stond hij in de weg, dus verplaatst ik hem naar een barkruk. Daar werd ik toch steeds geconfronteerd met het feit dat ik een dienblad ‘niet goed’ gegoten had, dus verdween hij in de voorraadkast. En daar heeft hij letterlijk een half jaar heeft gestaan. Ja… Zonde, heel zonde.

Een typisch voorbeeld van de droom levend houden door hem uit te stellen.
Ik keek van die filmpjes waar mensen aan gietkunst deden en dan dacht ik: Dat kan ik veel beter. Maar dat was niet waar en het dienblad in de voorraadkast was daar het bewijs van.

Daarom was mijn eerste creativiteitschallenge opdracht: Het dienblad gieten. Het is niet zo mooi geworden als ik wilde, maar het stond voor mij symbool voor ‘als ik dit kan, dan kan ik alle dingen waarvan ik tegen mezelf heb gezegd: Die moet ik OOIT nog een keertje doen’.

Ook ben ik langs mijn moeder geweest om een sieraad te maken, ook een van mijn creativiteitschallenge opdrachten. Toen ik jonger was maakte mijn moeder altijd sieraden. Ik weet nog dat ik daar met veel bewondering naar keek, maar dat ik niet het geduld had om er zelf mee aan de slag te gaan. Nadat ik de post op Facebook en Instagram had gezet nodigde mijn moeder me uit om bij haar een sieraad te maken. En dat heb ik gedaan! Twee armbandjes: één voor mijn broertje en één voor mijn zusje - of eigenlijk voor mezelf. Op de ene staat Lotte en op de andere Lars in morse code in de kraaltjes verwerkt. Ik heb ze op dit moment (ongeveer een maand nadat ik ze heb gemaakt) nog steeds om. Het zijn misschien niet de mooiste armbandjes, maar ze staan symbool voor het mooiste broertje en zusje, dus ik draag de armbandjes met trots!

Verder heb ik nog geborduurd en bapao broodjes gemaakt. Ik heb ooit eerder bapao gemaakt, maar dat was faliekant mislukt en dus heb ik het nooit meer gedaan. Bapao deeg kleeft op een hele vervelende manier en ik heb daar het geduld niet voor.
Ik heb het dus nog een keer geprobeerd, maar het was niet zo lekker. Dat geeft gelukkig niet! Want ik heb het wel gedaan.

Waar ik tijdens mijn challenge achter kwam: Die fuck-it modus die ik nodig heb om me over mijn perfectionisme en belemmerende gedachten heen te zetten is besmettelijk. In die periode heb ik nog wat dingen gedaan die ik ‘eigenlijk’ wilde doen, maar waar het nooit van kwam omdat ik vond dat ik te weinig tijd had. Ik ben bijvoorbeeld in mijn eentje naar de bios geweest. Dat was voor mij een enorme drempel. Maar ik wilde heel graag naar ‘A star is born’ met Lady Gaga en mijn vriend wilde niet mee (hij zou het wel doen voor mij, maar hij had er eigenlijk geen zin in). Dus ik dacht ‘fuck it, ik ga gewoon in mijn eentje naar de bioscoop.’

Ook zijn we naar het bos geweest. Voor veel mensen de normaalste zaak voor de wereld, maar wij lopen liever met de hond door de stad. In de creativiteitschallenge-week zijn we naar het bos gereden en hebben daar heerlijk gewandeld. Fijn in de natuur zijn, dat doe ik veel te weinig.

Er stonden nog wat dingen op mijn creativiteitslijstje die ik niet af heb gekregen, maar weet je wat? Ik vind het helemaal niet zo erg. Omdat ik erachter ben gekomen dat het er voor mij om gaat dat ik meer moeite doe om de dingen te doen waarvan ik dacht ‘dat moet ik ooit nog een keer doen’. Volg je hem nog? ;)

Ik vind de focus op het proces zo veel leuker. Dat wil niet zeggen dat ik ergens in ga met het idee ‘als het mislukt geeft het niet’. Juist er open in gaan en kijken wat het me brengt geeft me veel meer voldoening. Ik ben ook weer niet van de meedoen-is-belangrijker-dan-winnen-mentaliteit, want dan is het net alsof het niet uitmaakt hoe je meedoet, als je maar meedoet. Bij mij gaat het er juist om dat je je best doet, er een les uit trekt, lief kunt zijn voor jezelf en jezelf gewoon fatsoenlijk aan kunt kijken in de spiegel en weet dat je je best hebt gedaan.

Ik vond het ook tof om echt dingen te maken. Om met mijn handen bezig te zijn en van Niets Iets te maken. Als ik dus eerst een klosje garen hebt en vervolgens een borduurwerkje, dan geef ik mezelf een schouderklopje en dan denk ik: Ja, dat heb ik toch maar mooi even gedaan!

Doen wat ik zeg is su-per krachtig, vind ik. Vooral omdat het zo mooi in contrast staat met de dingen die ik anders NIET doe. Ik wil graag gezien worden als een aanpakker, als iemand die doet wat ze zegt en zegt wat ze doet, maar wel als iemand die daarbij wel haar grenzen bewaakt. Dat eerste gedeelte rijmde niet helemaal met hoe ik me op dat moment gedroeg.
Dus door verandering in mezelf door te voeren en dingen te doen die ik anders nooit deed, vond er bepaalde shift plaats in mijn energie. Die merkte mijn vriend. Hij complimenteerde mij er zelfs op. Ik vond het fijn dat hij merkte dat ik nóg lekkerder en positiever in mijn vel zat. Terwijl ik sinds sinds ik ben gestart ben met ondernemen, dus sinds februari, sowieso super goed in mijn vel zit. Ik heb bijna geen slechte dagen meer. Ik heb nog wel één keer een slechte week gehad, maar voor de rest gaat het gewoon heel goed met mij en voel ik me mentaal heel stabiel. En nu dus extra goed.

Het aller tofste aan de creativiteitschallenge, vind ik dat ik er andere mensen mee heb geïnspireerd. Lara heeft haar eigen creativiteitschallenge samengesteld en gedeeld op Instagram. En mijn tante raakte geïnspireerd om nieuwe knutseltechnieken uit te proberen. Dat deed ze eerst niet uit angst dat het zou mislukken en ze daardoor materiaal zou verspillen. Ze ging ook risotto klaarmaken, maar ik bedenk me nu dat ik ben vergeten te vragen hoe het is afgelopen. Dus dat deel ik wel in mijn Facebookgroep. Een soort Podcast insiders joke ;)

Ik heb nieuwe dingen geleerd en mijn comfortzone uitgebreid. Allemaal positief, goed nieuws. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan!? Als ik even in het gevoel stap (voordat de iPhone update er was, voordat ik mijn creativiteitschallenge heb gestart), is het omdat ik bang was om te falen of tekort te schieten. Het is zó makkelijk om te vluchten. Ik vlucht soms in eten, maar dat wil ik niet te veel doen want ik vind mijn gewicht heel belangrijk (dat is een andere les die ik nog mag leren).

Ik vlucht ook in mijn telefoon. Dat is misschien omdat ik geen motivatie voel om iets te doen. Ik geloof dat motiviatie of inspiratie komt van een goede reden WAAROM ik iets wil doen. Waarschijnlijk had ik dus niet helder genoeg waarom ik nieuwe dingen wilde doen. Nu heb ik het wel helder, dus is de kans groter dat ik het blijf doen.

Misschien heb jij het op Facebook of Instagram voorbij zien komen: Sinds kort ben ik begonnen met squashen. Een goede vriend van ons zag dat en nu squashen we met z'n drieën. Ik vind nieuwe verbindingen met mensen die ik al kende.

Wat ik je mee wil geven als je nieuwe dingen gaat proberen - op welk vlak dan ook (of dat nou creativiteit, koken, het bos in gaan of andere dingen die je al heel lang op je lijstje hebt staan en die je echt een keertje moet doen) - wees niet bang om te falen! Stop jezelf vol met zelfliefde. Beloof jezelf iets moois, iets lekkers of iets fijns, net wat jouw ding is en maak het PROCES belangrijker dan uit UITKOMST.

Ik heb weleens gelezen dat je een bepaald persoon wordt als je rijk wordt. Want je wordt niet zomaar rijk. En of dat nou rijk in ervaringen, geld of in mensen om je heen is, je wordt een bepaald persoon.
Zelfs als al die verworven rijkdom wegvalt, is het mogelijk om die rijkdom opnieuw te verwerven. Omdat je een bepaald persoon bent geworden die de rijkdom kan aantrekken/realiseren/manifesteren. Het gaat om het proces, de doelen die je behaalt en vooral de persoon die je wordt bij het realiseren.

We hebben allemaal vluchtgedrag. Jij hebt vluchtgedrag, ik heb vluchtgedrag, iedereen heeft vluchtgedrag. Neem het waar, zonder oordelen. Misschien heb ik de nog niet online gekomen podcast gecompenseerd met dingen die wél goed gingen. Ik voelde dat ik boos op mezelf werd en dacht: Hè, al die andere dingen gaan zo goed in jouw leven, je bent aan het squashen, borduren, gietverven, sieraden maken, contacten aan het leggen met vrienden op nieuwe manieren. Waarom kun je niet gewoon een podcast maken!?’
Op dit manier tegen jezelf praten is niet bepaald constructief. Dus heb ik het even losgelaten. Tot vorige week vrijdag en de audio file verpest was. Daarna weer losgelaten.
Ik wilde vandaag een podcast opnemen, maar het lukte niet. Ik kwam niet uit mijn woorden.
Ik vind het belangrijk om helder, krachtig en toch zacht te klinken, omdat luistercomfort voor jou belangrijk vindt. Maar het lukte niet, dus ik liet het weer los.

Ik luisterde wat inspirationele, spirituele Woo Woo, en daarin zeiden ze: Je mag vragen om een teken. Toen dacht ik: “Ha! Oké, als die podcast er moet komen, geef dan maar een teken!” De afgelopen 4 weken heb ik niets aan de podcast of de Balans & Impact Facebookgroep gedaan, en tóch had ik uit het niets een nieuwe aanmelding voor de Facebookgroep binnen! Mijn teken ;) Dus ik ben meteen mijn studio in gekropen en heb precies DEZE file, die je nu aan het luisteren bent, opgenomen.

De les: Stuur jouw vluchtgedrag, stop jezelf vol met zelfliefde maar blijf er niet in hangen en zorg ervoor dat je jezelf weer in de actiemodus krijgt. Zoals ik dat heb gedaan, want ik neem ook nu deze podcast op.

Bedenk waarom je iets doet. Ik doe de podcast om jou mijn balanstips te vertellen, zodat ik impact kan maken op jou. De ultieme impact zou zijn dat jij een bepaalde herkenning, erkenning, dankbaarheid en/of zelfacceptatie vindt. Een soort ‘oh, ben ik niet de enige? Wat fijn!’ en dat je daardoor in jezelf een balans vindt en impact maakt op anderen.

Ook belangrijk: Stel doelen waar jij blij van wordt. Het heeft geen zin om een creativiteitschallenge te beginnen als dat niet iets is waar jij blij van wordt. Wat ik je wel aanraadt: leer het verschil tussen weerstand tussen moeilijk of niet leuk te voelen.

Soms is alles wat je nodig hebt een liefdevolle schop onder je kont. Ik had een liefdevolle schop onder mijn kont nodig om op de squashbaan te eindigen, om nu deze podcast op te nemen, om te borduren en om eindelijk dat ene gietwerkje te maken. Je kunt het zo gek niet bedenken, maar soms is een liefdevolle schop onder je kont genoeg. Alleen op het juiste moment. Dat kan lastig zijn, maar probeer voor jezelf aan te voelen wanneer je het nodig hebt.

Wat ik vanaf nu ga doen met mijn nieuw verworven lessen: Ik blijf borduren, want het is fucking chill.
Ik ga vaker mijn best doen om in de fuck-it modus terecht te komen. Daarvoor heb ik vrijheid en veiligheid nodig.
Ik ga mezelf toestemming geven om niet altijd in de fuck-it modus te staan. Ik heb ook veel tijd nodig om te chillen. Vooral met de koude dagen die er nu aan zitten te komen, de herfst is nu écht begonnen en de winter komt eraan, is het fijn om juist even naar terug naar binnen in mezelf te keren en te reflecteren en te kijken wat ik wil met het laatste kwartaal van het jaar en hoe ik me klaar ga maken voor 2019. Als mens en als ondernemen. Buiten die heerlijke in mijn schulp kruip momentjes, wil ik dus vaker in de fuck-it modus terecht komen om die dingen die op mijn lijstje staan ook echt af te vinken.
En delen! Ik wil blijven delen omdat ik merk dat ik door mijn authentieke verhaal, mijn inzichten, mijn grapjes, mijn ervaringen en avonturen delen mensen op mijn pad krijg, Mensen die mij heel veel liefde, positieve energie en erkenning geven. Ik krijg mensen die mijn podcast luisteren, die me volgen op Instagram, die me volgen op Facebook of in het echt ontmoeten. Het is zo veel moeitelozer om dat vanuit mijzelf te doen. Dus ik blijf delen wat ik leuk vindt en dicht bij mezelf ligt. Zo ook met deze podcast, dus ik hoop dat je niet hebt gemerkt dat ik geen script meer heb - of in ieder geval alleen een paar steekwoorden - en dat het voor jou net zo fijn is om naar te luisteren als voor mij om te maken.

Ik sluit iedere podcast af met een vraag, zo ook deze podcast. De vraag is: Wat is dat ene dingetje dat al heel lang op jouw lijstje staat? Wat is dat ding wat jij eigenlijk nog een keertje zou moeten doen.

Ik zou het super tof vinden als je dat komt vertellen in de Balans & Impact Facebookgroep, zodat we allemaal met de billen bloot kunnen gaan en elkaar kunnen empoweren om in die fuck-it modus terecht te komen en eindelijk te doen wat we altijd al wilde doen. En vervolgens ook vieren, want vieren is super belangrijk. Of het nou een schouderklopje, chocoladereep, kop koffie of een mok is: Vier jouw successen, hoe groot of klein ze ook zijn, want het moet wel een beetje leuk blijven om jouw grenzen te verleggen en jouw comfortzone te vergroten.

Vond je de inhoud van deze aflevering waardevol, dan kun je mij enorm helpen om jouw impact te vergroten door hem te delen met jouw netwerk. Het lijkt me ook leuk om jou terug te zien in de balans en impact Facebookgroep.

Wil je hier dieper in duiken, dan kun je 1:1 met mij samenwerken en dan help ik je als mindset- of marketingcoach. Net waar jij behoefte aan hebt.

Omdat ik je heel erg dankbaar ben dat jij naar deze podcast geluisterd hebt, wil ik je een eerste gesprek van 45 minuten gratis cadeau doen. Stuur me een mailtje of bezoek mijn website en zeg: Ik heb de podcast geluisterd, doe mij die 45 minuten!


Nogmaals bedankt voor het luisteren en hopelijk tot de volgende aflevering!

 

Delen

Vond je de inhoud van deze podcast waardevol? Dan kun je mij enorm helpen door hem te delen met jouw netwerk! Gebruik hierbij de hashtag #balansenimpact.