Niemand heeft makkelijk praten

 

Op Instagram en Facebook deel ik vrijwel dagelijks mijn lessen en inzichten. Met enige regelmaat krijg ik terug dat ik ‘makkelijk praten’ heb vanuit mijn huidige, stabiele situatie. Als ik vervolgens in een privégesprek meer informatie deel over mijn verleden en vertel dat het niet altijd zo stabiel is geweest, krijg ik verbaasde reacties terug.

Die steeds terugkerende reactie + verbazing zie ik als een teken dat ik nog niet open genoeg deel. Daarom zet ik mijn verhaal met dit artikel op de voorgrond. Niet voor medelijden, maar om inzicht te geven in hoe destructieve gedachtepatronen bij mij zijn geprogrammeerd. En hoe ik eruit ben gekomen.

Het artikel is bedoeld om je te inspireren, omdat niets of niemand jou naar beneden kan halen op jouw weg omhoog.

niemand heeft makkelijk praten.png

Jij hebt makkelijk praten, Eveline. Jij weet niet wat ik allemaal heb meegemaakt!

Daar heb je gelijk in. Ik weet niet wat jij allemaal hebt meegemaakt. Ik weet alleen dat ik zelf de jij-weet-niet-wat-ik-allemaal-heb-meegemaakt-kaart heel vaak heb gebruikt. Niet als smoesje (oké, heel af en toe wel), maar als verklaring.

Voor alle keren dat ik me moe, lusteloos, neerslachtig, verdrietig en waardeloos voelde. En voor de keren dat ik dacht dat het beter zou zijn als ik nooit meer wakker zou worden. Die gevoelens ervaarde ik écht en daarom leek het zo terecht dat anderen daar rekening mee moesten houden. Ik dacht dat ik worstelde met gevoelens waar anderen niet mee worstelden.

En dat klopt. Want iedereen worstelt met zijn/haar eigen problemen.

Dus het maakt niet uit hoe ‘erg’ of ‘zwaar’ (of juist ‘makkelijk’) iemands verleden is geweest, niemand heeft makkelijk praten.

Stiekem ben ik best trots dat ik de ‘Jij-weet-niet-wat-ik-allemaal-heb-meegemaakt’-kaart al meer dan drie jaar niet heb gebruikt. Dat komt omdat ik liever bouw op wat ik ben dan op wat ik heb meegemaakt. Ik heb vrede gesloten met mijn verleden, waardoor ik me er niet meer mee identificeer. Maar mijn lessen uit het verleden neem ik wél mee. Die lessen deel ik nu in mijn coaching, blogs, op Facebook en op Instagram. En mijn verleden deel ik in deze blog.

Alles uit het onderstaande verhaal is waargebeurd, maar deels gecensureerd. Daarmee bedoel ik dat ik enkele impactvolle details heb weggelaten. Openbaar delen over misbruik, vreemdgaan of inhoudelijk ingaan op ruzies zou niet alleen mijn verhaal zijn, omdat het ook betrekking heeft op anderen. Met dit artikel wil ik mijn verhaal delen en niet de vuile was van anderen buiten hangen.

De eerste tegenslagen

Mijn opa overleed na een flinke aftakeling aan een hersentumor toen ik 9 jaar oud was. Niet lang daarna gingen mijn moeder en haar vriend (die ik sinds mijn vierde levensjaar papa noem) uit elkaar. Rond die tijd ging mijn beste vriendinnetje naar een andere basisschool, en waarna ik veel werd gepest.

Nadat het huis werd verkocht gingen mijn moeder en ik ergens anders wonen. Gelukkig mocht ik mijn papa wel blijven zien (en tot op de dag van vandaag hebben we een goede band). Mijn moeder werkte veel, dus ik stond iedere dag zelfstandig op en ging alleen naar school. Ik was erg zelfstandig, maar ik vond het toch moeilijk dat klasgenootjes hun ouders dagelijks in de klas hadden terwijl ik altijd alleen kwam en ging.

Ik weet niet precies hoe oud ik was, maar mijn moeder kreeg een vriend die allesbehalve goed voor haar was (zeer zacht uitgedrukt). Ze deed haar best om mij af te schermen, maar kinderen hebben grote oren. Je moeder regelmatig horen huilen is heel heftig. Mijn vertrouwen in mannen liep een flinke deuk op en ik werd erg onzeker. Ik durfde mijn moeder niet te vertellen dat ik werd gepest op school, omdat zij al genoeg zorgen had met haar vriend. Gelukkig hield haar relatie niet lang stand. Het pesten op school helaas wel.

Niet veel later vond mijn moeder haar geluk in een nieuwe man. Hij was best aardig en ik was blij om mijn moeder weer gelukkig te zien. We deden veel leuke dingen, maar ik raakte ook in conflict. Zo veel mannen in mijn leven, maar mijn biologische vader had ik nooit ontmoet.

Het heeft mijn moeder heel wat telefoontjes en misschien een bedreiging (‘Dit is al de tweede keer dat je op het allerlaatste moment afzegt. Ik weet waar je werkt, dus als je niet binnen een week een nieuwe afspraak plant, sta ik met Eveline op de stoep!’) gekost om een ontmoeting te laten plaatsvinden.

Ik heb vaak gehuild omdat mijn biologische vader mij in eerste instantie niet wilde ontmoeten. En toen het eindelijk zover was, viel de ontmoeting tegen. Hij zei dat hij me daarna nog eens zou bellen, maar dat heeft hij nooit meer gedaan. Achteraf snap ik het wel, hij was immers nog maar 19 toen hij onverwacht vader werd. 11-jarige Eveline had daar iets minder begrip voor. Mijn vertrouwen in mijzelf en mannen werd minder.

Heel volwassen, maar vooral eenzaam
Halverwege groep 8 gingen mijn moeder en ik met haar leuke vriend samenwonen in zijn geboorteplaats. Ze had netjes gevraagd of ik dat goed vond, maar ik voelde geen ruimte om te zeggen dat ik het eigenlijk niet wilde. Hoe kon ik ‘nee’ zeggen nu ze eindelijk gelukkig was? Ik wilde mijn basisschool in Bergen op Zoom afmaken. Daarvoor moest ik iedere dag 30 minuten met de trein. Dat voelde heel zelfstandig, maar vooral heel eenzaam.

Op de middelbare school kwam er meer rust, maar het vwo viel me zwaar. Ik moest er veel harder aan trekken dan mijn klasgenoten. Daar wilde mijn moeder niets van weten ‘Een niveau naar beneden kan altijd nog, dus doe maar extra je best. Als ik het had gekund, had ik het ook gedaan!’ Door de druk van mijn moeder kreeg ik last van faalangst. Ik deed zelfs mee aan faalangsttraining, maar die hielp niet.

De permanente staat van huisarrest
Er kwamen steeds meer regels, welke mijn moeder en haar vriend ‘afspraken’ noemden. Hoewel ik het aantal taakjes nu wel vind meevallen, had ik er als 12-jarige veel moeite mee om me aan alle afspraken te houden: minimaal één uur per dag leren, voldoendes halen, tafeldekken/afruimen, keuken schoonmaken, hondenren schoonmaken, kamer opgeruimd houden en vuile kleding in de was doen wilde me maar niet lukken. Daardoor leefde ik in een soort permanente staat van huisarrest. Maar soms, als mijn moeder en haar vriend in een goede bui waren, mocht ik tóch naar een feestje of naar vriendinnen.

Ondanks dat het huisarrest mijn eigen schuld was, werd ik alsmaar bozer op mijn moeder en haar vriend. Steeds als ik wilde afspreken of naar een feestje wilde, kreeg ik te horen dat ik het niet verdiende om te gaan. Uiteindelijk werd ik bijna niet meer gevraagd voor feestjes, omdat ik toch nooit mee mocht.

De manier waarop mijn moeder ruziemaakte, ging ongeveer zo:
‘Eveline, je bent nu wel boos op mij dat je niet naar dat feestje mag, maar WIE heeft zich niet aan de afspraak gehouden!?’
Dan moest ik van haar zeggen ‘Ik, mama.’
‘O, wacht. Maar hier gaat iets helemaal verkeerd dan, want volgens mij ben je boos op mij. Terwijl JIJ degene bent die zich niet aan de afspraak heeft gehouden. Dus volgens mij moet je dan niet boos op mij zijn, of wel?’
En dan wachtte ze net zo lang tot ik zei: ‘Nee, mama.’
‘En zo veel moeite is het toch niet om even de vaatwasser te doen? Zo veel vragen wij toch niet van jou, Eveline?’
‘Nee, mama.’
‘Jij wil toch zo graag volwassen zijn, Eveline? Maar je gedraagt je als een kind. Of vind je het gek dat wij verwachten dat je een steentje bijdraagt hier in huis?’
‘Nee, mama.’

Zo ging het nog een paar keer op-en-neer, zodat ik goed in mijn oren knoopte dat het mijn eigen schuld was dat ik niet had verdiend om naar een feestje te mogen.

Gedurende dat proces moest ik haar in haar ogen aankijken en mocht ik niet boos kijken. Als de emoties me door boosheid en onmacht te veel werden, begon ik wel eens te huilen. Dan zei mijn moeder: ‘Stop met huilen, anders geef ik je een reden om te huilen. En geloof mij, Eveline, daar ga ik mijn handen geen pijn aan doen.’

Mijn moeder heeft vaak gedreigd, maar nooit echt geslagen. Toch was ik bang voor haar.

Door deze manier van ruzie maken, ontwikkelde ik destructieve gedachtepatronen ‘Ik ben ondankbaar. Ik ben niet goed genoeg. Ik ben lui. Ik gedraag me als een kind. Ik ben niet volwassen genoeg. Ik ben niet zelfstandig genoeg. Alles is mijn eigen schuld. Ik ben pas de moeite waard als alles in het huishouden goed gaat. Er heerst spanning in huis, omdat ik me niet aan afspraken kan houden.’

Heel af en toe werd ik zelfs uit bed gehaald als ik iets vergeten was. Dan kreeg ik een preek over hoe ondankbaar en lui ik was, waarna er een paar dagen bij mijn huisarrest werden opgeteld. Hoewel dit maar een paar keer is gebeurd, kwam ik bijna nooit in slaap tot ik zeker wist dat mijn moeder en haar vriend op bed lagen.

De angst voor preken, straffen en ruzie breidde zich langzaam uit. In één oogopslag kon ik zien hoe het humeur van mijn moeder en haar vriend was. Ik kon het zelfs horen aan de manier waarop ze liepen. Het was alleen een kwestie van uitvinden of het weer aan mij lag of dat er bijvoorbeeld iets op het werk aan de hand was. Meestal was het mijn schuld, dus meestal was ik bang.

Het was niet allemaal slecht
In deze beschrijving van mijn verleden noem ik vooral de situaties die hebben bijgedragen aan mijn compulsieve en destructieve gedachtepatronen. Maar het was niet allemaal slecht hoor! We gingen regelmatig op uitjes, weekendjes weg en op verre vakanties. Maar de angst dat ik iets verkeerd zou doen was altijd aanwezig op de achtergrond.

Heel veel stiekem
Alle leuke dingen die ik wilde doen, werden gebruikt om me te belonen en straffen. Aan de afspraken houden betekende dat ik het verdiende om leuke dingen te doen. Maar door mijn chaotische puberbrein lukte het me simpelweg niet om alles op een rijtje te houden. Rond mijn 15e begon ik steeds meer stiekem te doen. Ik zocht zelfs stiekem hulp bij een maatschappelijk werker op school, omdat ik wilde weten wat ik kon veranderen aan mezelf om ervoor te zorgen dat het thuis weer goed zou gaan.

Het mooiste kindje op de wereld
Anderhalve week na mijn 15e jaar werd mijn zusje geboren. Het allermooiste, allerliefste kindje in de wereld. Mijn zusje wakkerde het vaderinstinct aan bij de vriend van mijn moeder. Hij vroeg of hij me mocht adopteren, maar daar heb ik ‘nee’ op gezegd omdat ik mijn papa niet wilde passeren.

Inleveren op zelfstandigheid
Ik weet niet zeker waar het door kwam, maar de vriend van mijn moeder werd nóg strenger. Dingen die ik altijd zelf mocht, mocht ik opeens niet meer zelf doen. Daarnaast mocht ik niet meer naar papa als ik me niet aan afspraken hield. De vriend van mijn moeder nam ook mijn moeders manier van ruziemaken over. ‘Ja, Eveline, je kunt nu wel boos zijn op mij dat je niet naar papa mag, maar wie heeft het gasfornuis en de magnetron niet schoongemaakt?’ Ik durfde uiteindelijk niet meer te vragen of ik nog naar papa mocht, omdat ik de afwijzing niet meer aankon.

Nóg bozer, nog meer stiekem
Ik vroeg nooit meer of ik leuke dingen mocht doen, zodat ze het niet tegen mij konden gebruiken. Ondertussen deed ik nóg meer stiekem: stiekeme vriendjes, stiekem naar de stad in tussenuren, stiekem met vriendinnen afspreken, stiekem The Sims spelen op de computer als ze aan het werk waren, stiekem alles stiekem.

Soms betrapten ze mij op een van mijn leugens en moest ik een preek van een paar uur aanhoren dat ik ondankbaar en onbetrouwbaar was. Wat misschien ook wel een beetje waar was, maar ik ben tot op de dag van vandaag van mening dat het van twee kanten kwam.

Ik schreef veel in mijn dagboek op mijn computer zonder internet, tot ik in de gaten kreeg dat de vriend van mijn moeder mijn dagboek las toen hij zich een keer versprak.

Dat hij mijn dagboek las kon ik niet verkroppen, dus ik startte een koude oorlog. Ik zei alleen nog maar ‘goedemorgen’ ‘smakelijk eten’, ‘dankjewel voor het koken’ en ‘welterusten’ Voor de rest zat ik alleen op mijn kamer en schreef ik lulverhalen in mijn dagboek, in de hoop dat de vriend van mijn moeder het zou lezen.

Vlak voor mijn 18e verjaardag kreeg ik een heel lief vriendje. Eentje waarvoor ik écht mijn best wilde doen om uit die permanente staat van huisarrest te komen. Maar zelfs met mijn allerbeste bedoelingen lukte het niet om me aan alle afspraken te houden. Ik zette mijn koude oorlogsstrategie voort.

Langzaam maar zeker raakten mijn moeder en haar vriend alle grip op mij kwijt. Ik had al driedubbel huisarrest, geen telefoon, geen televisie en geen zakgeld. Mijn kerst en oud&nieuw was mijn vriendje niet welkom, omdat ik me voor de verandering niet aan de afspraken gehouden had.

Ik weet niet meer precies hoe het ging, maar de vriend van mijn moeder werd opeens heel erg boos. Mijn vriendje had hem een sms gestuurd om te zeggen dat hij het niet eens was met mijn strenge opvoeding. Het was het begin van een hele grote ruzie. Ik zei dat de vakanties, merkkleding en dagjes weg me gestolen konden worden, ik wilde meer vrijheid.

Ik wilde niet meer iedere dag bang zijn. Ik verlangde naar vrijheid, zelfstandigheid en rust.

Toen gaven ze mij de dag voor oudjaarsdag de keuze: ‘normaal’ doen of het zelf uitzoeken. ‘Maar we zetten je niet het huis uit, want zo zijn we niet. Dus je kunt de zolderverdieping huren.’ Na 24 uur bedenktijd koos ik ervoor om de zolderverdieping te huren. Vervolgens verliet ik het huis voor het vetste oud en nieuw feest ooit.

Uiteindelijk was ik nog steeds niet vrij of zelfstandig. Het werd zelfs een heel onveilige situatie.

Ik dacht dat ik eindelijk kon laten zien dat ik niet in zeven sloten tegelijk zou lopen, maar die kans kreeg ik niet. Mijn stiefvader treiterde me veelvuldig. Hij haalde mijn kamer overhoop, stal spullen (eten, dagboek, telefoonoplader), bedreigde me, verstopte mijn paspoort, noemde me een hoer en heeft me letterlijk bij de kraag gevat en op bed gesmeten.

Eind februari kwam ik na het werk thuis, toen het alarm er opeens op stond - wat we alleen gebruikten als we op vakantie waren. Ik wist de code niet en belde in paniek mijn moeder. Haar vriend kwam om het alarm eraf te halen en zei iets in de richting van  ‘Als jij alles zo goed weet, weet je ook wat de code van het alarm is. De volgende keer dat je het alarm laat afgaan stuur ik de politie op je af!’ Daarna zette hij het alarm er terug op en sloot mij daarmee op in huis.

Je voelt hem waarschijnlijk al aan komen: twee weken later ging het alarm weer af. Ik pakte mijn spullen en fietste snel naar mijn vriendje. Een paar uur later stond de politie op de stoep. Zij hadden het verhaal meegekregen dat ik een onhandelbare tiener was die had ingebroken.

Mijn toenmalige schoonmoeder was een absolute engel en wees de politie erop dat ik letterlijk in shock op de bank zat. Ze zorgde ervoor dat de politie naar mijn verhaal luisterde. Uiteindelijk adviseerde zij me met klem dat ik beter niet terug naar huis kon gaan. Dat heb ik ook niet gedaan.

De 1,5 jaar erna kreeg ik flinke tegenslagen te verduren.

Ik zakte voor mijn vwo-examen, ben zeven keer verhuisd, ging uit elkaar met mijn vriendje, had nog €2.000 tegoed van mijn werkgever die failliet ging (en dat is écht veel geld als je 18 bent en er helemaal alleen voor staat) en had een decaan die weigerde een formulier te ondertekenen, waardoor ik nog eens €1500 misliep. Achteraf stuurde ze nog een excuusbrief dat ze wél had moeten tekenen, maar dat het te laat was om het geld met terugwerkende kracht aan te vragen. #enbedankt

Ondertussen ging het treiteren door de vriend van mijn moeder door. Hij zette rekeningen op mijn naam, leverde mijn schoolboeken te laat in met een boete van €600 tot gevolg en bedreigde me via sms en Hyves (goeie ouwe tijd).

Een Nieuw begin

Gelukkig vond ik een nieuwe liefde, een tijdelijk baantje, maakte ik weer contact met papa, slaagde ik voor de havo en verhuisde ik samen met mijn toenmalige vriend naar Tilburg om daar ICT&Media Design te studeren. Het ging best goed, tot ik in mijn tweede schoolperiode te horen kreeg dat mijn moeder weer zwanger was. Ik stuurde een kaartje om haar te feliciteren, maar ik kreeg geen gehoor.

Na de geboorte van mijn broertje wilde mijn moeder nog steeds geen contact. Toen ik niet op het geboortekaartje stond, brak ik.

Een paar dagen had ik niet eens de kracht om uit bed te komen. Hoewel ik nooit een zelfmoordpoging zou doen, had het me op dat moment niet uitgemaakt als ik in slaap zou vallen om nooit meer wakker te worden. In deze tijd zwaaide ik heel veel met de jij-weet-niet-wat-ik-allemaal-heb-meegemaakt-kaart.

Ik raapte mezelf na een paar weken bij elkaar en probeerde wat te maken van mijn leven. Ik ging door met mijn studie, ging werken voor school, haalde mijn rijbewijs, kocht een auto, verhuisde naar een mooier appartement binnen Tilburg, kreeg nieuwe vrienden en haalde meer plezier uit het leven. Ik groeide enorm. Maar ik ontgroeide ook mijn toenmalige relatie.

Heel snel stortte ik in een nieuwe relatie (met Sebastiaan) en ik werkte hard om het allerbeste uit mezelf te halen. Maar school bleef lastig. De studievertraging die ik in mijn eerste jaar had opgelopen, kwam ik niet meer te boven. Iedere dag dat ik naar school ging, werd ik geconfronteerd met niet goed genoeg zijn. Dat brak me op tijdens mijn stage, dus ik besloot te stoppen met mijn opleiding. De teamleider van mijn opleiding gaf me het advies om mijn stage wél af te ronden, omdat studieresultaten 8 jaar geldig blijven.

De avond voor mijn stageafronding, besloot ik: als ik nu doorga met school heb ik nog 1,5 jaar spijt, maar als ik nu stop heb ik de rest van mijn leven spijt. Dus ik ging door. En haalde wonder boven wonder een 8,4 voor mijn stage.

het eerste omslagpunt in mijn mindset

  1. Ik besefte me dat ik altijd - ja, echt altijd - een keuze heb. Als ik kan kiezen om het huis uit te gaan, ergens anders te wonen, te stoppen met school en juist door te gaan met school, kan ik alles kiezen.

  2. Ik besloot om te stoppen met zeiken.

  3. Ik ging veel meer doen van wat ik leuk vond, zonder het te moeten ‘verdienen’

  4. En ik werd veel liever voor mezelf

Het resultaat van die vier simpele regels was enorm. De relatie met Sebastiaan ging beter dan ooit! We verhuisden naar een nóg mooier appartement en we namen een hondje. Ik zat veel beter in mijn vel, kocht een nieuwe auto, viel 18kg af, werd benaderd voor een hele leuke bijbaan, studeerde cum laude af, kreeg mijn droombaan als docent in combinatie met allround marketeer aangeboden, maakte nieuwe vrienden en leerde mezelf veel beter kennen.

Maar ik kende mezelf niet goed genoeg.

Ik was steeds bezig met het volgende succes, de volgende mijlpaal. En dat kostte me continu meer energie dan ik had. Ik ging al mijn grenzen over en negeerde alle waarschuwingen op weg naar het volgende ‘succes’.

Dat heb ik geweten.

Ik voelde me continu onrustig, vergat soms welke dag het was en durfde niet meer te autorijden omdat ik zwarte plekken zag. Maar ik durfde niet te stoppen met werken. Ik had nu toch alles wat ik wilde?

Toen ik vorig jaar eind november thuis in elkaar zakte, omdat ik niet meer wist hoe ik de salontafel moest schoonmaken, wist ik dat er iets moest veranderen. Ik koos ervoor om het contract van mijn droombaan niet te verlengen.

Ik maakte de beste beslissing die ik op dat moment kon nemen: Met één handtekening bij de KVK werd ik op 2 januari 2017 zelfstandig ondernemer.

En ein-de-lijk vond ik de vrijheid, zelfstandigheid en rust waar ik sinds mijn 18e zo enorm naar opzoek ben geweest. Ik ging aan het werk als online marketingconsultant en digital business strategist.

In mijn vrije tijd werkte ik aan het herprogrammeren van de compulsieve gedachtepatronen die ik in mijn tienertijd had ontwikkeld. Door boeken lezen, gesprekken met mijn coach en heel veel reflectie lukte dat. Daarnaast sloot ik vrede met mijn verleden en kregen mijn moeder en ik weer contact. Mama en ik hebben nu een hele warme, goede band en ik ben dankbaar dat zij en mijn broertje en zusje weer in mijn leven zijn.

Mijn lessen en inzichten die ik in de afgelopen jaren heb opgedaan wil ik aan anderen leren. Daarom heb ik mezelf geherpositioneerd als mindset coach.

En nu zijn we hier. Aan het einde van het artikel, maar nog lang niet aan het einde van mijn verhaal.

In de komende weken komen er meer artikelen online. Met deze gratis artikelen bied ik je handvatten om een veerkrachtige mindset te ontwikkelen.

Wil je met mij samenwerken om aan een veerkrachtigere mindset te werken, dan ben je welkom om in te stappen in het Balans en Impact groepscoachingprogramma of om een Balans en Impact sessie te boeken.

Plan vandaag een gratis kennismakingsgesprek, zodat we kunnen kijken of er een match is!